Albowiem poznaje Pan drogę sprawiedliwych, a droga grzesznych zaginie

Ps 1

Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj

św. Paweł z Tarsu

Ilekroć mnie trwoga ogarnie w Tobie pokładam nadzieję. W Bogu uwielbiam Jego słowo, Bogu ufam, nie bede się lękał: cóż może uczynić mi człowiek?.

Ps 56, 4-5

Wszystko mi wolno, ale nie wszystko przynosi korzyść. Wszystko mi wolno, ale ja niczemu nie oddam się w niewolę.

I Kor 6, 12

Parafia rzymskokatolicka w Horodle

Nie znamy dokładnej daty powstania parafii rzymskokatolickiej w Horodle. Kroniki sugerują, że miało to miejsce w latach 1333-1337, nie ma jednak dokumentów potwierdzających tę informację. W 1394 r. w Horodle przebywał książę mazowiecki Ziemowit IV, wtedy prawdopodobnie zbudowano pierwszy drewniany kościół i erygowano parafię. Najazdy i ciągłe walki przerwały jej funkcjonowanie. W 1431 roku po zniszczeniach Horodło odradza się, a książę mazowiecki Władysław buduje w 1454 roku nowy kościół dając mu bogate wyposażenie. Kościół parafialny pod wezwaniem Św. Krzyża wzniesiono nad samum Bugiem na tzw. „Pogórzu”. Przy świątyni był cmentarz grzebalny, zabudowania gospodarcze oraz niewielki szpital czyli przytułek dla ubogich. Pierwszy, drewniany z czasów Władysława Jagiełły został spalony w 1500 roku przez Tatarów, następny spalony przez Kozaków w r. 1648. Dalsze budowy miały miejsce w latach; 1714 i 1744. Ta ostatnia świątynia decyzją władz austriackich została rozebrana w 1783 roku, a parafii przekazano murowany kościół podominikański, przy którym do dziś skupia się życie parafii. Parafia horodelska pierwotnie należała do diecezji chełmskiej, następnie od 1807 r. do diecezji lubelskiej. Od 1992 weszła w skład nowo utworzonej diecezji zamojsko-lubaczowskiej i dekanatu hrubieszowskiego północnego. Przekazane obiekty podominikańskie znajdowały się w złym stanie i zachodziła potrzeba gruntownego remontu i przebudowy. Po wykonaniu tych czynności świątynia została powtórnie konsekrowana, 18 października 1840 r., przez bp Maurycego Wojakowskiego, sufragana lubelskiego. W 1852 r. pożar karczmy, stojącej obok kościoła, zniszczył dach, drewniane ołtarze, organy i okna świątyni. Po tym pożarze świątynię przebudowano, dodając więcej zewnętrznych detali architektonicznych. W zbliżonym kształcie świątynia dotrwała aż do naszych czasów. W 1864 r. ks. Ignacy Górski z resztek klasztoru zbudował plebanię i wikariat w stylu klasycystycznym, które przetrwały do dziś. Plebania ta została w roku 1988 wyremontowana i z ruiny stała się ponownie domem parafialnym. W roku 1920 wojska bolszewickie uszkodziły fasadę i jedną ze ścian kościoła pociskami armatnimi. Szkody zlikwidowano w 1921 r.

W XX w. teren parafii został zmniejszony przez powstanie nowych jednostek administracyjnych. W r. 1920 część wiosek przyłączono do nowej parafii Szpikołosy, a w r. 1947 do Strzyżowa. Podczas okupacji niemieckiej proboszcz ks. Dominik Bojanowski, wspiera aktywnie Armię Krajową. Parafia traci dzwony oraz grunty za Bugiem, ale nie było większych zniszczeń i strat materialnych. W 1954 r. został uwięziony, przez władze PRL, ks. Stanisław Symon proboszcz parafii, gorący patriota, uciekinier zza Bugu i gorliwy kapłan. Powód uwięzienia był podobny jak w wypadku Prymasa Wyszyńskiego. W 1975 r. ks. Robert Wardzichowski przeprowadza osuszenie i remont kościoła. W roku 1990 parafia otrzymała nowe dzwony: „Maryja” i „Jan Paweł II”. Piękny barokowy obiekt potrzebuje stałej opieki, dlatego od 1986 roku parafia przeprowadza konieczne prace remontowe jak: odnowienie elewacji zewnętrznych, konserwacja dachu, malowanie wewnątrz, konserwacja i złocenie wszystkich ołtarzy. W 2005 roku podjęto prace związane z wzmocnieniem pękających ścian kościoła, wymianę tynków i gzymsów oraz malowanie ścian farbą silikatową. Prace te trwają do dziś.

Admin