Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj

św. Paweł z Tarsu

Wszystko mi wolno, ale nie wszystko przynosi korzyść. Wszystko mi wolno, ale ja niczemu nie oddam się w niewolę.

I Kor 6, 12

Albowiem poznaje Pan drogę sprawiedliwych, a droga grzesznych zaginie

Ps 1

Ilekroć mnie trwoga ogarnie w Tobie pokładam nadzieję. W Bogu uwielbiam Jego słowo, Bogu ufam, nie bede się lękał: cóż może uczynić mi człowiek?.

Ps 56, 4-5

Kościół filialny, pw. Św. Anny i św. Marka, w Kopyłowie

Kopyłów to stara wieś królewska, pierwszą wzmiankę o jej istnieniu znajdujemy w dokumentach z 1578 roku. Jej mieszkańcy to głównie Rusini należący do Kościoła unickiego. 11 maja 1686 roku zbudowano tu nową drewnianą cerkiew z fundacji dziedzica Marka Matczyńskiego podkomorzego koronnego i starosty hrubieszowskiego. Parafia kopyłowska pod wezwaniem św. Marka Ewangelisty została erygowana przez króla polskiego Jana III Sobieskiego w tym samym roku.

Główna nawa nowej cerkwii miała czterospadowy dach, na którym umieszczono niewielką barokową wieżyczkę. Do wnętrza wchodziło się przez niewielki babiniec. Budowla ta była remontowana w 1889 i w 1868 r. a więc jeszcze za czasów gdy parafią zarządzali kapłani uniccy (katolicy wschodniego obrządku). Należy podkreślić, że duchowieństwo unickie w Diecezji unickiej chełmskiej a także w Kopyłowie brało czynnie udział w polskich powstaniach. Wyróżniał się tu kapłan unicki z Kopyłowa ks. Justyn Łada, który Powstańcom styczniowym dostarczał broń, konie i paszę dla koni. W 1875 roku katolików – unitów z Diecezji chełmskiej, a więc i z Kopyłowa siłą włączono do Cerkwi prawosławnej. Zabraną świątynię remontowano wiele razy, nadając jej wygląd i wystrój charakterystyczny dla prawosławia. W 1907 roku na polecenie biskupiego architekta opracowano plany generalnej przebudowy cerkwi, tę pracę zlecono Antoniemu Budniewskimu z Horodła. Koszty tej przebudowy były bardzo wysokie, zrezygnowano więc z remontu i podjęto decyzję budowy nowej murowanej cerkwi według projektu rosyjskiego architekta A. Purgina. Miała to być cerkiew w stylu staro-rosyjskim z czerwonej cegły, taka jakich w tym czasie wybudowano wiele na Lubelszczyźnie. Plany te pokrzyżowała I wojna światowa. Decyzją władz polskich drewnianą cerkiew zamknięto, a parafia kopyłowska przestała istnieć. Cerkiew rozebrano 24 czerwca 1938 r. W 1947 r. kopyłowskich Ukraińców wysiedlono, na ich miejsce przybyli Polacy z za Bugu.

Za czasów Polski Ludowej kilkakrotnie podejmowano próby budowy jakiegoś obiektu sakralnego, nie było jednak sprzyjających okoliczności do zrealizowania tych zamiarów. W 1994 roku część mieszkańców Kopyłowa z proboszczem na czele postanowili kupić stary drewniany kościół z Honiatycz i przenieść go do Kopyłowa. Po długich dyskusjach, postanowiono zrezygnować z tego zakupu a na miejscu dawnej cerkwi wybudować nowy kościółek. Na czele komitetu budowy stanął śp. Zygmunt Semkowski. Projekt nowego obiektu wykonał inż. Zygmunt Nowak z Tomaszowa Lubelskiego. Na placu budowy szybko pojawiły się materiały budowlane i 26 marca 1994 roku ks. dziekan Andrzej Puzon poświęcił plac i odprawił tu pierwszą po latach Mszę św. W fundament prezbiterium wmurowano kamień przywieziony z rzymskich Katakumb. Budowa poszła bardzo sprawnie i 17 sierpnia 1995 roku Ks. Bp. Jan Śrutwa pasterz diecezji dokonał poświęcenia nowego kościoła w Kopyłowie. W kilka lat później wykonano nastawę ołtarzową i dzwonnicę według projektu p. Marii Gmyz z Zamościa. Nastawę wykonał miejscowy stolarz Kazimierz Bogowski a świątynię i dzwonnicę murarze mieszkańcy wioski. Kościołowi temu patronuje św. Anna patronka Wołyniaków i św. Marek, patron dawnej unickiej świątyni.

Admin