Albowiem poznaje Pan drogę sprawiedliwych, a droga grzesznych zaginie

Ps 1

Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj

św. Paweł z Tarsu

Wszystko mi wolno, ale nie wszystko przynosi korzyść. Wszystko mi wolno, ale ja niczemu nie oddam się w niewolę.

I Kor 6, 12

Ilekroć mnie trwoga ogarnie w Tobie pokładam nadzieję. W Bogu uwielbiam Jego słowo, Bogu ufam, nie bede się lękał: cóż może uczynić mi człowiek?.

Ps 56, 4-5

Hrebenne historia miejscowości i światyń

Hrebenne (Rebenne) to wieś szlachecka dziedziczna. Jak większość miejscowości nad Bugiem zamieszkiwali ją Rusini, którzy mieli tu własną świątynię. Miejscowość po raz pierwszy w dokumentach pisanych pojawia się w 1675 roku w akcie nadania przywilejów przez króla polskiego Michała Korybuta Wiśniowieckiego. W 1749 na pewno była tu parafia unicka, bo jej proboszcz brał udział w „Synodzie Białopolskim”. W aktach wizytacji z roku 1760 zanotowano, że wieś Hrebenne ma cerkiew drewnianą pod wezwaniem św. Michała Archanioła. W 1773 roku zbudowano nową drewnianą cerkiew pod wezwaniem Przemienienia Pańskiego.

Zdjecie Do nawy głównej tej świątyni wchodziło się przez charakterystyczny przedsionek – babiniec, nad którym umieszczono dzwony. Na dachu umieszczono niewielką wieżyczkę w stylu barokowym. Całość zgrabnie zaprojektowana niczym nie różniła się od budowanych wówczas drewnianych kościołów obrządku rzymskiego. Trudno dziś ustalić jak długo Hrebenne było siedzibą parafii, bo w zapiskach z 1816 roku znajdujemy informację, że była ona filią parafii Horodło, a w 1863 r. była filią Łuszkowa. W 1875 roku podzieliła los Unitów polskich, miejscowość i świątynia zostały przejęte przez Cerkiew prawosławną. W 1909 roku mieszkańcy Hrebennego narodowości Rusińskiej zwrócili się do urzędu biskupiego z prośbą o budowę nowej cerkwi, ale rosyjski architekt Aleksander Purgin uznał, że stara świątynia nadaje się do remontu i nie ma potrzeby budowania nowej. W Hrebennym była czczona cudowna ikona Najśw. Maryi Panny, która zaginęła. Piękna drewniana cerkiew przetrwała 165 lat, z polecenia władz przedwojennej Polski została w 1938 roku rozebrana i zniszczona. Na tym miejscu pozostał rozwalony kamienny pomnik a w środku wioski stary cmentarz zarośnięty krzakami bzu. Dzisiejsi mieszkańcy Hrebennego to także wygnańcy z za Bugu należący do rzymskokatolickiej parafii św. Jacka w Horodle.

W 1985 roku mieszkańcy Hrebennego zorganizowali tzw. Punkt katechetyczny, czyli budynek do nauczania religii, która wtedy jeszcze nie miała prawa wejść do szkoły. Drewniany budynek obmurowano pustakami i otynkowano, a starą drewnianą spróchniałą konstrukcję sprytnie rozebrano. Powstał dość zgrabny obiekt, wyposażony w ławki szkolne i pomoce do religii. Gdy za kilka lat religia powróciła do szkoły, budynek ten stał się kaplicą ku czci św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Tam mieszkańcy wioski odprawiają nabożeństwa różańcowe, majowe, i Drogę Krzyżową. W drugą niedzielę miesiąca października gromadzą się na Mszy św. odpustowej ku czci św. Teresy.

Admin