Albowiem poznaje Pan drogę sprawiedliwych, a droga grzesznych zaginie

Ps 1

Wszystko mi wolno, ale nie wszystko przynosi korzyść. Wszystko mi wolno, ale ja niczemu nie oddam się w niewolę.

I Kor 6, 12

Ilekroć mnie trwoga ogarnie w Tobie pokładam nadzieję. W Bogu uwielbiam Jego słowo, Bogu ufam, nie bede się lękał: cóż może uczynić mi człowiek?.

Ps 56, 4-5

Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj

św. Paweł z Tarsu

Dobry Pasterz

IV Niedziela Wielkanocy, Rok B.

+Słowa Ewangelii według świętego Jana

Jezus powiedział:
„Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce. Najemnik zaś i ten, kto nie jest pasterzem, do którego owce nie należą, widząc nadchodzącego wilka, opuszcza owce i ucieka, a wilk je porywa i rozprasza. Najemnik ucieka dlatego, że jest najemnikiem i nie zależy mu na owcach.
Ja jestem dobrym pasterzem i znam owce moje, a moje Mnie znają, podobnie jak Mnie zna Ojciec, a Ja znam Ojca. Życie moje oddaję za owce. Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni. I te muszę przyprowadzić i będą słuchać głosu mego, i nastanie jedna owczarnia i jeden pasterz.
Dlatego miłuje Mnie Ojciec, bo Ja życie moje oddaję, aby je potem znów odzyskać. Nikt mi go nie zabiera, lecz Ja od siebie je oddaję. Mam moc je oddać i mam moc je znów odzyskać. Taki nakaz otrzymałem od mojego Ojca”.

Rozważanie na IV Niedzielę Wielkanocy, Rok B.

Dobry Pasterz.

Popularne niegdyś słowo pasterz dziś nie wiele mówi, ponieważ w naszej ojczyźnie już tylko w okolicach gór wypasa się owce, natomiast niełatwo nawet na wsi znaleźć pasterza, pasące się krowy, a jeszcze trudniej o owce. W ziemskiej ojczyźnie Jezusa w dalszym ciągu można spotkać duże stada pasących się owiec pilnowanych przez jednego lub kilku pasterzy oraz psa. W swoim nauczaniu Jezus dość często korzysta z obrazów życia codziennego dla uświadomienia i przybliżenia wielkich spraw dotyczących zbawienia i życia wiecznego. Pasterz i pasące się stada owiec to widok codzienny w czasach Jezusa, a posłużenie się takim obrazem jest zrozumiałe i czytelne. Obowiązkiem każdego pasterza była troska o owce, dlatego pozostawał z nimi podczas wypasu, chronił przed dzikimi zwierzętami, szczególnie przed wilkami i wyszukiwał najlepszą trawę.

Podobnie, tylko w bardziej doskonałym stopniu Bóg opiekuje się ludźmi. Całe Boże działanie jest skierowane na człowieka i na jego dobro. Widać to szczególnie w dziejach narodu wybranego, świadczą o tym między innymi słowa wypowiedziane na Górze Synaj: „Wyście widzieli co uczyniłem Egiptowi, jak niosłem was na skrzydłach orlich i przywiodłem was do mnie”. (Wj 19, 4). Te słowa to jakby motto dla Izraelitów, ale także dla każdego, kto w Boga wierzy. Bóg całe swoje działanie kieruje na człowieka, dlatego stwarza świat, dlatego stwarza człowieka podobnego do siebie i wyposaża go we wszystko aby był szczęśliwy, a kiedy ten kapryśny człowiek wszystko zniszczy, Bóg posyła na ziemię Swego Syna, aby wszystko odmienić, odwrócić, uratować, aby wszystko naprawić.

Każda naprawa jest odwrotnością psucia, wiemy z doświadczenia, że psucie, demolowanie idzie bardzo łatwo i szybko, natomiast naprawa potrzebuje sporo wysiłku. Syn Boży dla człowieka podjął się naprawy tego, co zniszczył grzech ludzkości, dlatego przyjmuje na siebie cały trud naprawy. Im większe zniszczenie tym bardziej trudna i kosztowna jest naprawa, dlatego Jezus przyjmuje drogę cierpień oraz krzyża, a gdy skończy naprawę zmartwychwstanie i da nam do dyspozycji nowe wspaniale możliwości. Te możliwości są jak soczysta trawa dla owiec i dotyczą one wszystkich ludzi. Dlatego ustanawia Kościół jako przedłużenie Jego Osoby, jako Jego tajemnicze Ciało, który poprzez sakramenty będzie do końca udostępnił te możliwości i obdarzał świat potrzebnymi łaskami.

Największym darem i jednocześnie łaską jest pozostanie z nami niewidzialnie w sakramencie Eucharystii, który jest związany z kapłaństwem. Bez kapłaństwa nie ma Eucharystii, bez kapłaństwa nie ma odpuszczenia grzechów sakramencie Pokuty. Z tego powodu stworzył olbrzymią armię pasterzy, którzy nie są wybierani przy urnach wyborczych, ale ich sam powołał. Wszyscy wchodzą przez „Bramę” , a tą Bramą jest On sam. Tylko Chrystus ma prawo powoływać kandydatów do posługi w Jego Owczarni. Pierwszym swoim zastępcą – pierwszym papieżem uczynił Piotra. Ten nieprzerwany łańcuch papieży trwa do dnia dzisiejszego. Wraz z papieżem posługują biskupi a z nimi kapłani. Każdy biskup i każdy kapłan posiada tzw. sukcesję apostolską, czyli ciągłość, przekazanie władzy pasterzowania od Chrystusa poprzez Apostołów. Dokonuje się to przez nałożenie rąk, czyli wyświęcanie i trwa do dnia dzisiejszego.

„Ja jestem dobrym pasterzem i znam owce moje, a moje mnie znają, podobnie jak mnie zna Ojciec, a Ja znam Ojca. Życie moje oddaję za owce”. (J, 10, 14 – 16). W książce o Ziemi Świętej W. Thomsona znajduje się taki opis: „ Młody pasterz pasie swoje owce u podnóża Góry Tabor. Niespodziewanie na horyzoncie pojawia się trzech uzbrojonych beduinów, rabusiów. Młody pasterz wie doskonale co go czeka. Podejmuje nierówną walkę na śmierć i życie w obronie swego stada. Całe zdarzenie kończy się śmiercią młodego pasterza, który zostaje zakłuty nożami prze dzikich beduinów”. ( za: M. Bendyk, Żyć ewangelią). Dla tego młodego pasterza stado owiec stanowiło wielką wartość, możliwe, że było źródłem utrzymania całej rodziny. Walcząc z beduinami walczył nie tylko o stado, ale także o swoją rodzinę. To wydarzenie pozwala nam lepiej zrozumieć misję Jezusa od Jego narodzin aż po śmierć krzyżową. Ale czy tak naprawdę do końca uświadamiamy sobie co dla nas uczynił i co znaczy Jezus Dobry Pasterz? On jest Bogiem, Panem nieba i ziemi, Panem życia i śmierci i nie musiał stawać się człowiekiem, bo to dla Niego jakby degradacja. Mały człowiek w porównaniu z Nim to jak olbrzymia góra i mały motyl. A jednak dostrzegł niebezpieczeństwo grożące motylowi i nachylił się nad nim. Nie dla siebie, nie dla rozrywki wybrał to ludzkie życie wraz z cierpieniami i wszelkimi trudami. Sprawiły to z jednej strony miłość i troska o owce, z drugiej zaś ludzki grzech oraz ludzka niedola, która stała się przyczyną Jego przyjścia, męki i śmierci. Dlatego św. Jan Apostoł może z radością stwierdzić: „Popatrzcie, jaka miłością obdarzył na Ojciec; zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi; i rzeczywiście nimi jesteśmy”. ( 1 J 3, 3). Dawniej w Wielki Piątek śpiewano pieśń wyrażającą naszą miłość i podziękowanie a wszystko co dla nas uczynił, sławmy Go tymi słowami: Recessit pastor noster fons aquae vivae........poniżej tekst polski....

1. Odszedł Pasterz od nas, zdroje wody żywej, 
Zbawca, Źródło łaski, miłości prawdziwej.

Ref. Odszedł Pasterz nasz, co ukochał lud. 
O Jezu dzięki Ci, za Twej męki trud.

2. Gdy na krzyżu konał, słońce się zaćmiło, 
ziemia się zatrzęsła, wszystko się spełniło.

3. Ten, co pierwszych ludzi złowił w swoje sidła, 
Sam już w więzach leży, opadły Mu skrzydła.

4. Oto Boski Zbawca zamki śmierci skruszył, 
zburzył straszne odrzwia, duszom życie zwrócił.

5. Zmiażdżył władzę czarta mocą Bóstwa Swego, 
i ujarzmił pychę wroga piekielnego.

Admin