Albowiem poznaje Pan drogę sprawiedliwych, a droga grzesznych zaginie

Ps 1

Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj

św. Paweł z Tarsu

Ilekroć mnie trwoga ogarnie w Tobie pokładam nadzieję. W Bogu uwielbiam Jego słowo, Bogu ufam, nie bede się lękał: cóż może uczynić mi człowiek?.

Ps 56, 4-5

Wszystko mi wolno, ale nie wszystko przynosi korzyść. Wszystko mi wolno, ale ja niczemu nie oddam się w niewolę.

I Kor 6, 12

Kawałek nieba na ziemi


Ewangelia i Rozważanie na XXX Niedzielę Zwykłą – Uroczystość Rocznicy Poświęcenia Własnego Kościoła.

+Słowa Ewangelii według św. Jana.

Zbliżała się pora Paschy żydowskiej i Jezus udał się do Jerozolimy. W świątyni napotkał tych, którzy sprzedawali woły, baranki i gołębie, oraz siedzących za stołami bankierów. Wówczas sporządziwszy sobie bicz ze sznurków, powyrzucał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły powywracał. Do tych zaś, co sprzedawali gołębie, rzekł:„Weźcie to stąd, a nie róbcie z domu Ojca mego targowiska”. Uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: „Gorliwość o dom Twój pożera Mnie”. W odpowiedzi zaś na to Żydzi rzekli do Niego: „Jakim znakiem wykażesz się wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz?” Jezus dał im taką odpowiedź: „Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo”. Powiedzieli do Niego Żydzi: Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni?” On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy więc zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus. Oto Słowo Pańskie. (J 2,13-22)

XXX Niedziela Zwykła, Rok B - Rocznica poświęcenia miejscowego kościoła.

Kawałek nieba na ziemi.

Wielkim wydarzeniem w dziejach Narodu Wybranego było wybudowanie przez króla Salomona nowej świątyni na cześć Pana Zastępów. Gdy budowę i przyozdabianie zakończono przyszedł czas jej poświęcenia, czyli oddania dzieła ludzkich rąk na własność Bogu. Wówczas Salomon stanął przy ołtarzu i gorliwie modlił się za lud, prosząc Boga o stałą obecność i opiekę nad nim. Zdawał sobie sprawę, że jest to tylko dzieło pracy wielu ludzi nie mogące ogarnąć samego Stworzyciela, dlatego pyta:” Czy jednak naprawdę zamieszka Bóg na ziemi? Przecież niebo i niebiosa najwyższe nie mogą Cię objąć, a tym mniej ta świątynia, którą zbudowałem.” (1 Krl 8,27). Z dalszej lektury Słowa Bożego dowiadujemy się, że Bóg rozprasza wątpliwości Salomona dając mu taką oto odpowiedz: „Wysłuchałem twoją modlitwę i twoje błaganie, które zanosiłeś przede Mną. Uświęciłem tę świątynię, którą zbudowałeś dla umieszczenia w niej na wieki mego imienia.” ( 1 Krl 9, 3). Świątynię jerozolimską wiele razy burzono, potem znowu odbudowywano i poświęcano. Z Ewangelii dowiadujemy się, że Jezus obdarza świątynię szacunkiem mówiąc o niej „mój dom ma być domem modlitwy dla wszystkich narodów...” (Mk 11,17). Dlatego tak chętnie do niego śpieszy gdy ma lat dwanaście i pozostaje tam kilka dni, a potem przybywa na każde święto modląc się i nauczając. Gdy Dom Boży był znieważany przez handlujących wziął do ręki bicz i „wyrzucił wszystkich sprzedających i kupujących w świątyni..” (Mt 21,12). Świątynia jerozolimska nie stała się jednak najważniejszym miejscem świętym chrześcijan, ponieważ tę funkcję przejął Wieczernik. To właśnie w Wieczerniku miało miejsce ustanowienie Najświętszego Sakramentu, oraz zesłanie Ducha Świętego. Mimo tego, że Wieczernik stał się centrum Kościoła jerozolimskiego Apostołowie w dalszym ciągu odwiedzali świątynię, modlili się w niej i nauczali do chwili gdy zostali z niej wypędzeni lub zabici. Z czasem gdy wierzących w Chrystusa przybywało powstała też konieczność budowania nowych świątyń . Budowano je w Ziemi Świętej, budowano w Rzymie i Konstantynopolu, budowano potem w wielu innych częściach świata z kamienia lub z drewna, zawsze na chwałę Bożą. Często wznoszono nowe kościoły nad grobami męczenników. Podczas krwawych prześladowań chrześcijan podziemne cmentarze – katakumby stały się ich świątyniami.

Świątynia to budowla składająca się z wielu elementów kamiennych, ceramicznych, drewnianych i żelaznych zespolonych w jedną całość. Jest ona wiernym odbiciem żywego Kościoła Chrystusowego, który składa się z wielu członków i gromadzi się w niedzielę i w inne uroczystości w tym miejscu składając Bogu ofiarę Ciała i Krwi Jezusa. Miejsce – budowla w której zbiera się Kościół Żywy nazwano także kościołem.

Każde państwo ma placówki dyplomatyczne w różnych krajach na świecie, można porównać kościoły do takich placówek dyplomatycznych samego Boga rozmieszczone tu na ziemi. Kościół wschodni uważa, że świątynia to jakby kawałek Nieba na ziemi, dlatego np. cerkwie muszą mieć charakterystyczny piękny wystrój. W każdym kościele katolickim przechowuje się Najświętszy Sakrament, tak samo jest w Kościołach wschodnich, dlatego jest to szczególne miejsce, gdzie z Chrystusem eucharystycznym można się zawsze spotykać, a więc rzeczywiście jest to „kawałek Nieba na ziemi”.

W naszej Ojczyźnie buduje się w dalszym ciągu nowe kościoły, które jak za czasów króla Salomona trzeba poświęcić - dedykować czyli oddać je wyłącznie na chwałę Boga. Dzień poświęcenia - dedykacji nowo zbudowanej świątyni jest wielką uroczystością i przeżyciem całej społeczności parafialnej. Ogromny wysiłek nieraz kilkunastu lat, trud i pracę Lud Boży ofiaruje Bogu jak niegdyś król Salomon, prosząc, aby to miejsce zostało przyjęte i napełnione Bożą obecnością. Staje się to wówczas gdy biskup kropi budynek wodą święconą i dokonuje aktu poświęcenia, namaszczając Krzyżmem św. ściany w czterech lub dwunastu miejscach, a następnie ołtarz. Bardzo uroczyście poświęca się ołtarz symbol Chrystusa, który „sam stał się Kapłanem, Ołtarzem i Barankiem ofiarnym”. (Prefacja wielkanocna). Odtąd ołtarz będzie miejscem ofiary i uczty, dlatego umieszcza się go w widocznym miejscu, należycie przyozdabia i otacza szacunkiem. Podczas poświęcenia biskup wylewa Krzyżmo na środek ołtarza i namaszcza całą płytę, która powinna być wykonana z naturalnego kamienia. Po namaszczeniu na ołtarzu umieszcza się specjalne naczynie do spalenia ziaren kadzidła. Wrzucając kadzidło biskup mówi: „Niech nasza modlitwa wznosi się przed Tobą, Panie, jak kadzidło. + A ta świątynia napełnia się wonią, tak niech Twój Kościół promieniuje świętością Chrystusa”. Dopełnieniem uroczystego poświęcenia jest Eucharystia, która odtąd będzie sprawowana przez wszystkie dni.

Życie ludzi wierzących jest mocno związane z kościołem parafialnym. Tu po raz pierwszy człowiek zostaje związany z Chrystusem w sakramencie chrztu następnie tu przeżywa się każdą niedzielę i święto, także I Komunię św. bierzmowanie, różne rocznice, zawarcie sakramentu małżeństwa, uroczystości związane z lokalną wspólnotą i państwowe a także ostatnie pożegnanie. Dlatego kościół parafialny powinien być naszym „drugim domem”, miejscem najchętniej nawiedzanym, ponieważ rzeczywiście jest to „kawałek Nieba na ziemi”. Dlatego dzień poświęcenia kościoła obchodzimy uroczyście jak swoje urodziny czy imieniny.

Zbudowane i poświęcone kościoły pełnią różne funkcje w zależności od tego gdzie się znajdują i z kim lub z czym są związane. Np. kościoły sanktuaria to miejsca święte, w Ziemi św. w Rzymie i tam gdzie żywy jest kult M. Bożej czy jakiegoś Świętego. Naszym narodowym sanktuarium jest Jasna Góra, a w diecezji Krasnobród, Tomaszów Lubelski, Zamość, czy pobliski Chełm w Archidiecezji Lubelskiej.

Matką wszystkich kościołów są katedry, najważniejsza katedra w Rzymie św. Jana na Lateranie, katedra Ojca św. a także wszystkie katedry jako kościoły biskupie. Jeśli na terenie danej diecezji są dwie katedry, tak jak u nas w Zamościu i Lubaczowie, to ta druga nosi tytuł konkatedry. Może jeszcze być prokatedra tj. kościół, który tymczasowo pełni funkcję katedry. Katedry jak też inne kościoły mogą przyjąć z nadania Ojca św. tytuł – jakby odznaczenie bazyliki. Bazylika to dawny budynek królewski, dziś tym tytułem obdarza się kościoły pełniące jakąś szczególną funkcję, albo posiadające wysokie walory artystyczne. Nadaje się tytuł bazyliki większej albo bazyliki mniejszej. Taka świątynia jest pod szczególną pieczy papieży.

Kolegiata to świątynia przy której działa kapituła, gdzie gromadzą się na modlitwę i różne nabożeństwa kanonicy danej kapituły.

Fara tak dawniej nazywano kościół parafialny w mieście, do dziś na Śląsku na proboszcza mówi się farosz a na Słowacji farar.

W porządku hierarchicznym na pierwszym miejscu jest katedra, a po niej kościół parafialny, gdzie udziela się wszystkich sakramentów i przy którym dusz pasterzuje proboszcz. Jest to centrum parafii, najważniejsze miejsce w danej społeczności i Dom Boży oraz ludzki. W wielu parafiach są jeszcze kościoły filialne, jakby córki kościoła parafialnego, które pełnią funkcję pomocniczą.

Ks. Henryk Krukowski.

Admin