Ilekroć mnie trwoga ogarnie w Tobie pokładam nadzieję. W Bogu uwielbiam Jego słowo, Bogu ufam, nie bede się lękał: cóż może uczynić mi człowiek?.

Ps 56, 4-5

Albowiem poznaje Pan drogę sprawiedliwych, a droga grzesznych zaginie

Ps 1

Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj

św. Paweł z Tarsu

Wszystko mi wolno, ale nie wszystko przynosi korzyść. Wszystko mi wolno, ale ja niczemu nie oddam się w niewolę.

I Kor 6, 12

Światłość dla oświecenia pogan




Ewangelia i Rozważanie na Uroczystość Ofiarowania Pańskiego, C. 

+Słowa Ewangelii według świętego Łukasza.


Gdy upłynęły dni oczyszczenia Maryi według Prawa Mojżeszowego, rodzice przynieśli Jezusa do Jerozolimy, aby Go przedstawić Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: „Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu”. Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego.
A żył w Jerozolimie człowiek, imieniem Symeon. Był to człowiek prawy i pobożny, wyczekiwał pociechy Izraela, a Duch Święty spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż nie zobaczy Mesjasza Pańskiego.
Za natchnieniem więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił:
„Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu 
w pokoju, według Twojego słowa. 
Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, 
któreś przygotował wobec wszystkich narodów: 
światło na oświecenie pogan 
i chwałę ludu Twego, Izraela”.
A Jego ojciec i matka dziwili się temu, co o Nim mówiono.
Symeon zaś błogosławił ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: „Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu”.
Była tam również prorokini Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera, bardzo podeszła w latach. Od swego panieństwa siedem lat żyła z mężem i pozostała wdową. Liczyła już osiemdziesiąty czwarty rok życia. Nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą. Przyszedłszy w tej właśnie chwili, sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jerozolimy.
A gdy wypełnili wszystko według Prawa Pańskiego, wrócili do Galilei, do swego miasta Nazaret.
Dziecię zaś rosło i nabierało mocy, napełniając się mądrością, a łaska Boża spoczywała na Nim.


Oto słowo Pańskie.

Rozważanie na Ofiarowanie Pańskie – Gromniczną, C.

„Światłość dla oświecenia pogan”.

Kościół posługuje się symbolami i znakami, które są nośnikami treści ewangelicznej i za pomocą tych znaków wprowadza nas w Boże tajemnice. Znakiem rozpoznawczym święta obchodzonego 2 lutego jest świeca zwana gromnicą.

W czterdzieści dni po Narodzeniu Maryja niesie Dziecię Jezus do świątyni jerozolimskiej, „aby Je ofiarować Panu” ( Łk 2, 22). Jeszcze nikt nie wie kim jest to Dziecię. Nie było tam zastępów Anielskich, ani żadnych nadzwyczajnych wydarzeń, po prostu przyniesiono jeszcze jedno dziecko, jak nakazywał przepis prawa żydowskiego. A jednak starzec Symeon rozpoznał w tym Dziecku Zbawiciela świata. Nie rozum, ani jakieś specjalne umiejętności to spowodowały, ale „zostało mu objawione przez Ducha Świętego..”. Uradowany Symeon wyśpiewał to, co mu Duch Święty podyktował: ..”bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, które przygotowałeś wobec wszystkich ludów, światłość dla oświecenia pogan, i chwałę dla Twojego ludu Izraela”. (Łk 2, 30-33). Słowa te stały się ideą przewodnią święta Ofiarowania Pańskiego, które w Polsce tradycyjnie nazywamy Gromniczną.

Jezus Chrystus jest „Światłością świata” (J,8,12), która rozprasza mroki grzechu. W Biblii termin światłość oznacza Boga, Jezusa Chrystusa, natomiast ciemność oznacza szatana, grzech i śmierć. Światłość przyszła na ziemię, aby wskazać drogę, aby ukazać piękno Bożej miłości, aby prowadzić ludzi po bezpiecznej drodze. Trzej Mędrcy ujrzeli światłość, z ufnością za nią poszli, w ten sposób spotkali Jezusa. To spotkanie z Dziecięciem wywarło wielki wpływ na ich życie, Ewangelia mówi że: „ Inną drogą udali się do ojczyzny swojej”. ( Mt 2, 12). Spotkanie ze Światłością świata dało wielką radość Symeonowi, który uświadomił sobie, że kończy się pewna epoka, że zmieni się teraz jego życie, on już po prostu odejdzie, ale zmieni się także świat, rozpocznie się nowa epoka. Podobnie zareagowała prorokini Anna, która służąc przy świątyni wszystko widziała i z radością to przeżywała.

Każdego roku dnia drugiego lutego czcimy Chrystusa Światłość świata, ale trzeba sobie uświadomić, że to Światło zostało przyniesione do świątyni przez Maryję. Można więc uważać, że Ona jest jakby tym wspaniałym świecznikiem niosącym Światło. Wierni Kościoła katolickiego przynoszą w tym dniu do kościoła świece, aby je poświęcić i zapalić podczas liturgii. Są one symbolem Chrystusa Światłości świata. Dawniej płonące poświęcone świece niesiono do samego domu, aby Chrystus był w życiu mieszkańców a także by chronił przed wszelkim złem. Płomieniem znaczono znak Krzyża na futrynach drzwi, okien, oraz na głównej belce. Świecę tę zwaną gromnicą stawiano na specjalnie przygotowanym domowym ołtarzyku aby przez pewien czas płonęła w mieszkaniu, w którym wszyscy domownicy odmawiali modlitwy. Zapalano ją także podczas zagrożeń takich jak burze i nawałnice, powodzie i pożary. Zapalano ją też gdy ktoś z bliskich umierał. Gdy oczy gasną, to najdłużej widzą światło, a tym Światłem dla nas chrześcijan jest Jezus Chrystus, który nas przeprowadzi z rzeczywistości ziemskiej do niebiańskiej.

Podobnie świętuje Kościół prawosławny i kościoły tradycji wschodniej. Według kalendarza juliańskiego uroczystość ta wypada 15 lutego. W prawosławiu słowiańskim ma ona nazwę Strietienie Hospodnie (Spotkanie Pańskie). Teologia i liturgia wschodnia akcentuje spotkanie starca Symeona z Chrystusem, spotkanie człowieka z Bogiem. Jezus przez swoje wejście w świat spotyka się ze wszystkimi ludźmi. Symeon jest przedstawicielem Starego Testamentu, Jezus daje początek Nowemu Testamentowi, a więc jest to również spotkanie dwu Testamentów. To spotkanie dokonuje się przez Maryję. W kościołach Wschodnich także tego dnia poświęca się gromnice. Symbolika gromnicy w Kościele katolickim i prawosławnym jest podobna. Modlitwa z liturgii tego dnia zwana troparem jest jakby streszczeniem i ilustracją tego ważnego święta: „Bądź pozdrowiona Bogurodzico Dziewico, pełna łaski, albowiem z Ciebie zabłysło Słońce Prawdy, Chrystus nasz Bóg, by oświecić tych, którzy przebywają w ciemności. Ciesz się i ty Starcze Sprawiedliwy, który przyjąłeś w swoje objęcia Zbawcę dusz naszych, który nas obdarował zmartwychwstaniem”.

Admin